Voel jij je regelmatig teleurgesteld in mensen? Heb je het gevoel dat jij altijd klaarstaat voor anderen, maar dat mensen verdwijnen wanneer jij hen nodig hebt? Misschien vraag je je af: waarom overkomt mij dit steeds weer?
Of het nu gaat om een partner, vriendschap, familie of andere verbindingen: soms lijkt hetzelfde patroon zich steeds opnieuw te herhalen. Mensen komen dichtbij, er ontstaat verbinding en je denkt eindelijk iemand gevonden te hebben met wie het wederzijds voelt. Maar vervolgens word je teleurgesteld, laat iemand je vallen of merk je dat de ander vooral contact zoekt wanneer hij of zij iets van jou nodig heeft.
Dan kun je gaan denken:
Waarom trek ik steeds zulke mensen aan?
Wat doe ik verkeerd?
Ligt het aan mij?
Maar misschien is de belangrijkste vraag niet waarom jij steeds de verkeerde mensen aantrekt.
Misschien is de vraag:
Waarom blijf ik langer dan goed voor mij is in verbindingen waarin ik eigenlijk al voel dat er geen echte wederkerigheid is?
Wanneer teleurstelling een oud patroon raakt
Teleurstelling gaat vaak niet alleen over wat er vandaag gebeurt.
Wanneer een vriendin opnieuw afzegt, een partner geen verantwoordelijkheid neemt of iemand alleen contact opneemt wanneer hij of zij iets nodig heeft, kan er iets veel diepers worden geraakt.
Een oude pijn die misschien zegt:
“Zie je wel, ik ben blijkbaar niet belangrijk genoeg.”
“Mensen blijven toch niet.”
“Ik moet het uiteindelijk toch alleen doen.”
Veel mensen hebben als kind geleerd om hun eigen gevoelens en behoeften aan te passen aan de mensen om hen heen.
Misschien heb jij geleerd om sterk te zijn. Om begrip te hebben. Om door te gaan.
Of misschien herken je deze gedachte:
“Ach, zo erg is het niet.”
Maar ondertussen doet het je wél pijn.
Je bent niet afhankelijk omdat je teleurgesteld bent
Teleurgesteld zijn in mensen betekent niet dat je afhankelijk bent van anderen.
Je kunt heel zelfstandig zijn, goed voor jezelf zorgen en prima alleen verder kunnen. En tóch verlangen naar echte, betrouwbare verbinding.
Dat is menselijk.
We hebben allemaal behoefte aan mensen die niet alleen aanwezig zijn wanneer alles leuk en gemakkelijk is, maar die ook laten zien dat de verbinding wederzijds is.
Het probleem is dus niet dat je verbinding wilt.
Het probleem ontstaat wanneer jij steeds blijft investeren in een verbinding waarin de ander nauwelijks teruggeeft.
De gedachte die je misschien mag loslaten
Een belangrijke overtuiging die onder dit patroon kan liggen is:
“Misschien vraag ik te veel.”
“Ik moet begripvol blijven.”
“Ik geef het nog één kans.”
“Misschien stel ik me aan.”
Wanneer je deze gedachten vaak hebt, kun je signalen die eigenlijk niet goed voelen makkelijker wegpraten.
Je voelt bijvoorbeeld al:
Dit contact komt alleen van mijn kant.
Deze persoon zegt veel, maar doet weinig.
Ik voel me na contact vaker leeg dan gevoed.
Maar vervolgens neemt je oude patroon het over:
“Ach, ik moet niet zo moeilijk doen.”
"Of een angst voor verlies"
En juist daar kun je jezelf opnieuw kwijtraken.
Je hoeft niet minder liefdevol te worden
De oplossing is niet om je hart te sluiten.
Je hoeft niet harder, kouder of afstandelijker te worden om jezelf te beschermen.
Je mag nog steeds liefdevol, betrokken en warm zijn.
Maar je mag leren onderscheid maken tussen:
Liefde geven
en
Jezelf weggeven.
Echte verbinding heeft wederkerigheid nodig.
Dat betekent niet dat alles altijd precies gelijk verdeeld moet zijn. Iedereen heeft momenten waarop hij of zij meer steun nodig heeft.
Maar over een langere periode mag je wel voelen:
Is deze persoon er ook voor mij?
Neemt deze persoon ook uit zichzelf contact op?
Voel ik me gezien?
Worden woorden gevolgd door daden?
Kan ik mezelf zijn in deze verbinding?
Woorden kunnen mooi zijn.
Maar uiteindelijk vertellen daden je vaak meer.
Vertrouw op wat je voelt
Soms weet je intuïtie het al voordat je hoofd het begrijpt.
Je voelt een ongemakkelijk gevoel. Iets klopt niet. Iemand zegt dat je belangrijk bent, maar laat je vervolgens steeds wachten. Of iemand komt heel dichtbij en verdwijnt daarna weer.
Vaak voelen we dat al.
Maar vervolgens gaan we twijfelen:
“Misschien beeld ik het me in.”
Of:
“Ik moet niet zo negatief denken.”
Misschien is de nieuwe stap niet om meteen iedere verbinding te verbreken.
Maar om jezelf serieus te nemen.
Zeg tegen jezelf:
“Ik voel dat dit mij pijn doet. En dat gevoel mag er zijn.”
Je hoeft niet eerst te bewijzen dat jouw pijn ernstig genoeg is.
Van teleurstelling naar bewustwording
Bewustwording betekent niet dat je nooit meer teleurgesteld zult worden.
Mensen blijven mensen. Soms maken mensen fouten, veranderen plannen of zijn ze niet in staat om te geven wat jij nodig hebt.
Maar wanneer jij bewust wordt van jouw eigen patroon, kun je iets anders gaan doen.
Niet:
“Hoe kan ik ervoor zorgen dat deze persoon blijft?”
Maar:
“Is deze verbinding goed voor mij?”
Niet:
“Wat moet ik veranderen zodat iemand van mij blijft houden?”
Maar:
“Hoe wil ik dat liefde en vriendschap in mijn leven voelen?”
Dat is een belangrijk verschil.
Je hoeft niet te vechten voor een plek in iemands leven
Misschien is dit wel één van de belangrijkste lessen:
Je hoeft niemand te overtuigen om jou belangrijk te vinden.
Je hoeft niet steeds als eerste te bellen.
Je hoeft niet altijd begrip op te brengen wanneer jouw eigen gevoelens worden genegeerd.
Je hoeft niet harder je best te doen om verbinding in stand te houden.
Echte verbinding vraagt inzet van twee kanten.
En als jij steeds degene bent die draagt, regelt, begrijpt, wacht en vergeeft, mag je jezelf afvragen:
Draag ik deze verbinding alleen?
Grenzen stellen is niet hetzelfde als mensen wegduwen
Een grens betekent niet:
“Ik geef niet meer om je.”
Een gezonde grens betekent:
“Ik geef ook om mezelf.”
Je mag afstand nemen van gedrag dat jou steeds opnieuw pijn doet.
Je mag minder investeren.
Je mag wachten en kijken of de ander zelf contact zoekt.
Je mag iemand niet meer dezelfde plek in je leven geven wanneer zijn of haar daden steeds laten zien dat er geen wederkerigheid is.
Dat maakt jou niet hard.
Dat is zelfrespect.
Een nieuwe overtuiging voor jezelf
Misschien mag jouw oude overtuiging:
“Ik moet alles doen om mensen bij mij te houden.”
langzaam veranderen in:
“Ik hoef niet te vechten om liefde en verbinding.”
Want;
“Mensen die werkelijk om mij geven, laten dat niet alleen horen. Ze laten het ook zien.”
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om bij iemand te mogen horen.
Je hoeft je pijn niet weg te lachen.
Je hoeft niet te denken dat je je aanstelt wanneer iemand jou teleurstelt.
Je gevoelens vertellen je iets.
Luister ernaar.
Niet om vanuit angst iedereen buiten te sluiten.
Maar om bewust te kiezen wie jij dichtbij laat komen.
Echte verbinding begint bij jezelf
Hoe meer jij jezelf serieus neemt, hoe beter je gaat voelen welke verbindingen jou voeden en welke jou uitputten. Dan hoef je niet meer te vragen:
“Waarom trek ik steeds de verkeerde mensen aan?”
Maar kun je jezelf afvragen:
“Waarom geef ik iemand toegang tot mijn hart terwijl ik eigenlijk al voel dat deze verbinding mij pijn doet?”
Zonder oordeel.
Met nieuwsgierigheid.
Want daar begint verandering.
Je hoeft niet minder liefde te geven. Je mag leren om jouw liefde ook terug te laten stromen naar jezelf. Je hoeft niet iedereen te dragen, je mag grenzen stellen. Wees eerlijk authentiek en lief voor jezelf.
Loop jij steeds tegen dezelfde patronen aan in relaties of vriendschappen?
Herken je dat je steeds opnieuw teleurgesteld raakt, jezelf wegcijfert of twijfelt aan je eigen gevoel?
Binnen mijn coaching kijken we samen naar de patronen, overtuigingen en beschermingsmechanismen die zich steeds opnieuw kunnen herhalen. Door bewust te worden van wat er onder jouw gedrag en gevoelens ligt, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken.
Niet door jezelf te veranderen in iemand anders. Maar door steeds meer terug te komen bij wie jij werkelijk bent.
Je hoeft jezelf niet kwijt te raken om verbonden te zijn.🥰
Reactie plaatsen
Reacties