Bewustwording

Vanmorgen gebeurde er iets heel kleins...

...maar eigenlijk was het heel groot.

Ik werd wakker.

Mijn eerste gevoel was rust.

Mijn lichaam voelde zwaar. Mijn schouders waren moe. Ik had drie dagen hard gewerkt in de tuin. Ik had mijn eigen plek terug geclaimd. Ruimte gemaakt. De rommel van een ander opgeruimd. Mijn lichaam zei eigenlijk heel zacht:

👉Vandaag heb ik rust nodig.

Maar nog geen paar seconden later gebeurde er iets. Mijn hoofd ging aan.

"Shit... ik ben te laat voor de sportschool."

En direct daarna volgden de bekende stemmen.

👉Zie je wel...

👉Je doet te weinig

👉schuldgevoel

👉 wordt dik.

👉Je faalt.

👉Je moet gewoon gaan.

En ineens gebeurde er iets, een shift ik was bewust van wat ik deed wat ik de laatste tijd steeds meer begin te herkennen.

Ik verliet mezelf.

Niet fysiek...

Maar van binnen.

In een paar seconden was ik niet meer verbonden met mijn lichaam. Dit is wat er automatisch gebeurt als je niet bewust bent. Dagelijks maar ik merkte het op door alle trainingen die ik doe.

Ik merkte dat ik;

👉gelijk leefde volledig vanuit mijn hoofd.

En toen stelde ik mezelf een vraag:

👉 Wat is eigenlijk de waarheid?

Is het waar dat ik lui ben of te weinig doe?

Of is het waar dat mijn lichaam moe is na drie dagen hard werken?

Dat ene moment liet mij iets heel belangrijks zien. Mijn lichaam sprak de waarheid. Mijn hoofd sprak oude overtuigingen. En ineens begreep ik iets. Hoe vaak verlaten we onszelf zonder dat we het doorhebben?

Niet omdat we dat willen.

Maar omdat we jarenlang hebben geleerd onze gedachten meer te vertrouwen dan ons gevoel.

Mijn reis dit jaar

De afgelopen maanden werd ik niet alleen geconfronteerd met chaos, financiële zorgen, mijn onderneming en mijn relatie. Ik werd geconfronteerd met mezelf.

Met de vraag:

👉 Vanuit welke overtuigingen leef ik eigenlijk?

Door mijn jeugd leerde ik overleven.

Ik leerde sterk te zijn.

Ik leerde te dragen.

Ik leerde alert te zijn.

Ik leerde mezelf weg te cijferen.

Ik leerde dat liefde iets was waar je hard voor moest werken.

Ik leerde dat ik vooral niet te veel mocht vragen.

Ik leerde dat ik mezelf moest aanpassen om erbij te horen.

Jarenlang dacht ik dat dit mijn persoonlijkheid was. Nu ontdek ik dat het mijn overlevingsstrategie was.

Mijn verwachtingen van liefde

De afgelopen tijd kwam er een diep inzicht. Mijn verwachting van liefde was groot. Ik droomde van een groot huis.

Van samenwonen.

Van samen bouwen aan een leven.

Van samen een bedrijf opzetten.

Van een partner die naast mij zou staan en met wie ik mijn dromen kon delen. Maar het leven liep anders dan ik had verwacht. Daardoor werd ik gedwongen opnieuw te kijken. Niet alleen naar mijn relatie...Maar vooral naar mezelf. Ik ontdekte dat achter mijn verlangen om samen te bouwen ook een diepere behoefte zat.

Ik wilde niet alles meer alleen hoeven dragen.

Alleen creëren. Alleen beslissingen nemen. Alleen verantwoordelijk zijn. Dat maakte me bang. Ik verlangde naar steun. Naar veiligheid. Naar iemand die naast mij stond.

En juist daardoor merkte ik dat ik soms onbewust afhankelijk kon worden van een ander.

Daar zat voor mij een belangrijke groei en inzicht. Je hoeft je verlangen naar liefde niet weg te duwen. Je hoef ook niet te doen alsof je alles alleen moet kunnen. Maar je mag leren dat hulp ontvangen iets anders is dan afhankelijk zijn. Je mag samen bouwen zonder je eigen fundament uit handen te geven.

Misschien is dat precies wat ik aan het ontdekken ben.

Past de liefde zoals ik die altijd voor ogen had nog wel bij de vrouw die ik aan het worden ben?

Ik hoef daar vandaag geen antwoord op te hebben.

Ik mag voelen.

Ik mag eerlijk zijn.

Ik mag mezelf die vraag blijven stellen.

Wat wil mijn hart werkelijk?

Oude overtuigingen herkennen

belangrijk inzicht.

Ik ontdekte op mijn reis, dat ik mijn hele leven op zoek was naar een liefde of vriendschap die de leegte uit mijn jeugd zou vullen.

Onbewust verlangde ik naar iemand die mij eindelijk zou zien.

Mij zou kiezen.

Mij veiligheid zou geven.

Niet omdat mijn verlangen verkeerd was...

Maar omdat ik soms van een ander verwachtte wat ik uiteindelijk ook zelf, stap voor stap, mocht leren geven aan mezelf. Ik ontdekte dat liefde niet betekent dat iemand mijn verleden moet oplossen.

Liefde begint op het moment dat je jezelf niet langer in de steek laat.

Ik zag ook hoe ik mezelf steeds opnieuw in situaties bracht waarin ik teleurgesteld kon worden. Ik durfde te dromen. Te hopen. Samen plannen te maken. En wanneer het anders liep dan ik had verwacht, voelde dat alsof mijn hele droom instortte.

Niet omdat de ander fout was...

Maar omdat mijn verwachtingen soms groter waren dan de werkelijkheid kon dragen.

Dat was confronterend.

En tegelijkertijd ontzettend bevrijdend.

Want ik ontdekte dat ik liefde niet hoef los te laten... Alleen de verwachting dat iemand anders mijn innerlijke leegte moet opvullen.

Niet vanuit afhankelijkheid...

Maar vanuit gelijkwaardigheid.

Niet omdat iemand mij compleet moet maken...

Maar omdat twee mensen ervoor kiezen om samen te groeien.

De wijsheid van de Tolteken

Tijdens mijn opleiding bij Don Rodolfo Marasci leer ik steeds beter mijn eigen patronen herkennen.

De vier afspraken van de tolteekse leer is voor mij geen theorie meer.

Ze zijn een manier van leven geworden.

Wees onberispelijk in je woorden.

Want de hardste woorden kwamen vaak uit mijn eigen hoofd.( Ik vertelde mijzelf een negatief verhaal.)

Vat niets persoonlijk op.

Niet alles wat een ander doet, zegt iets over mijn waarde.

Ga niet uit van veronderstellingen.

Hoe vaak maken we vanuit angst een verhaal zonder werkelijk te weten wat waar is?

Doe altijd je best.

Mijn best hoeft niet perfect te zijn.

Mijn best mag iedere dag anders zijn.

Van dragen naar zijn

Ik ontdek steeds meer dat heling niet betekent dat ik mijn verleden vergeet. Heling betekent dat ik het durf aan te kijken. Dat ik mijn patronen leer herkennen. Dat ik begrijp waar mijn verwachtingen vandaan komen. Dat ik leer voelen wanneer mijn lichaam iets anders zegt dan mijn hoofd.

Dat ik mezelf niet meer verlaat.

Dat ik mezelf niet langer veroordeel omdat ik moe ben.

Dat ik mijn lichaam weer leer vertrouwen.

Steeds vaker kies ik niet meer vanuit angst...

...maar vanuit bewustzijn.

Niet meer vanuit tekort...

...maar vanuit vertrouwen.

Niet meer vanuit afhankelijkheid...

...maar vanuit verbinding én zelfstandigheid.

Niet meer vanuit overleven...

...maar vanuit leven.

Ik hoef niet iemand anders te worden.

Ik mag laag voor laag loslaten wat mij niet langer dient, zodat steeds zichtbaarder wordt wie ik werkelijk ben.

👉 Van oude pijn naar bewustzijn.

👉 Van aanpassen naar kiezen.

👉 Van dragen naar zijn.

👉 Van afhankelijkheid naar innerlijke kracht.

👉 Van mezelf verlaten naar thuiskomen bij mezelf.

👉 Van overleven naar leven.

Deze weg voelt soms onzeker.

Soms spannend.

En dat is helemaal oké.

Mijn grootste bevrijding is niet dat mijn verleden is veranderd.

Mijn grootste bevrijding is dat mijn verleden mijn toekomst niet langer hoeft te bepalen.

En misschien is dat wel de mooiste vorm van transformatie.

Niet iemand anders worden...

Maar steeds meer ontdekken wie je werkelijk bent.

Sinds ik mijn oude overtuigingen steeds beter heb leren herkennen, merk ik zelfs dat mijn lichaam verandert. Niet doordat ik harder mijn best doe, maar doordat ik minder strijd voer met mezelf. Alsof er letterlijk gewicht van mijn schouders valt.

Voor mij begint echte transformatie niet bij veranderen.

Ze begint bij bewustwording.

Bij eerlijk durven kijken.

Bij verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen heling.

En bij steeds opnieuw kiezen om mezelf niet meer te verlaten.

SoulShift Journey

De reis terug naar jezelf begint wanneer je stopt met vluchten voor wat je voelt en de moed vindt om jezelf werkelijk aan te kijken. Want juist daar begint vrijheid.